Als een god in Frankrijk gaan leven in een prachtige villa

'Hoe haal je het nu in je hoofd man!', roept Sandra. 'Hoezo niet?', was John's tegen antwoord. Sandra wordt helemaal gek. 'Frankrijk', dacht ze, 'hij dacht er echt over om richting Frankrijk te gaan'. Niet om op reis te gaan, nee!. Daar zou ze nog wel overheen kunnen komen.

Nee, John, haar man, de eega die weet hoe een aversie zij heeft aan bijna alles wat met Frankrijk te maken heeft (ja, zelfs de wijn en de camembert!), wil naar Frankrijk om daar te gaan verblijven en werken. 'Maar Sebastiaan dan', probeert ze nog tegen beter weten in. 'San, er zijn daarginds ook scholen en alvoor je het weet heeft hij daar bergen vrienden'. 'Ja, franse vriendjes', mokt ze nog na, echter ze wist dat ze verloren had.
opzet zonnebril

Zes weken geleden was er nog niks aan de hand. Totdat een oud-collega van John op de proppen kwam met een buitenissig project. 'Geheid een buitenkansje, maat!', had Dirk gedreven geroepen. 'Waarom ga je persoonlijk dan niet', snauwde Sandra. 'Ik heb de papieren niet, snoes en John........, wat zeur je nou eigenlijk, je kan leven als een god in Frankrijk?!'. 'God in Frankrijk!', brulde ze en stierde de achterkamer uit.

Een half jaar later is alles afgehandeld. De woning is verkocht. Sebastiaan is opgezegd op zijn kleuterschool en alle koffers en dozen staan gepakt en wel in de verhuiswagen. Het is begin mei, doch de regen slaat tegen de voorruit van de wagen. Het past exact bij mijn stemming. John zit desalniettemin opgewekt te fluiten en Sebastiaan zingt uit volle borst, 'ik ga naar Frankrijk en ik kom nimmer meer terug'.

Het is bijna niet website denkbaar, maar ik wordt er nog depresiever van. Zeven uren later rijden we het dorpje, Sully sur Loire, in. Ongeacht dat het geweldig weer is, kan ik enkel maar bedenken dat Sully wel erg veel op 'silly' lijkt. De situatie waarin wij ons bevinden.

Ik negeer de gezellige levendigheid op het marktplein en de onverwachte gastvrijheid van de mensen. Want fransen zijn niet attent, zo staat in mijn bevooroordeelde geheugen gegrift!. We worden naar een groot balkon geleid. 'Zal wel het stadhuis zijn', fluistert John. Opeens hoor en zie ik een fanfare aan komen lopen, kompleet met marionettes.

Er stelt zich een man voor als le maire de Sully en ik kan haast mijn lachen niet beheersen. De man heeft zo een opklapbare clip-on zonnebril op. 'Nous sommes......la piscine......bienvenue'. Had ik nou toch maar die franse les meegedaan met John, dan had ik nu niet zo stom hoeven kijken en wachten tot John het kan vertolken. 'Ze zijn vereerd dat we het zwembad voor ze willen construeren en brengen ons nu naar ons huis', glundert hij.

Een kwartiertje daarna staan we middenin een paar geweldige bloesembomen en neemt de maire van Sully afscheid. 'Moeten we op deze plaats zelf nog een huis aanleggen?!', vraag ik, verschrikt naar adem happend. 'Nee, kijk daar', en hij wijst tussen de bloeiende bomen richting een boog. Wantrouwig loop ik er naartoe en plotseling zie ik een schitterende villa met uitbouw en lieftallige balkonnetjes. 'Ja', zeg ik zacht, 'we kunnen leven als een god in Frankrijk'.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

Comments on “Als een god in Frankrijk gaan leven in een prachtige villa”

Leave a Reply

Gravatar